چگونه با کلاس قهوه بنوشیم یا سوپ قهوه برای روح

لیلی نظری
معلم و مترجم زبان انگلیسی و آلمانی

در این یادداشت لیلی نظری درباره تجربه قهوهنوشی در یکی از کافههای تهران نوشته؛ جایی که خانم و آقایی چهل ساله از سالندار کافه درخواست کاپوچینو بدون “کف” و کیک “رد ولول” میکنند.

آیکافی مسئولیتی در قبال مطالب بازنشرشده و ترجمهشده از نویسندهها و رسانههای دیگر ندارد و محتوای آنها لزوما منعکسکنندهی دیدگاه آیکافی نیست.

سر میزی میانهی کافه نشستهام، آمریکانویی نیمنوشیده مقابلم است و توپکهای هدفون را تا پرده صماخ (که باید اعتراف کنم در کودکی فکر می کردم سماق است) توی گوشم فرو کردهام تا هنگام کار سروصدای کافه را نشنوم. گرچه تلاش چندان موفقی نیست چون هدفونِ beat عزیزم خراب شده و این یکی همان گوشآزارهای خودِ آیفون است. آقا و خانمی حدود ۴٠ ساله وارد کافه میشوند. با رشتهی افکاری پوسیده و گسیخته و در حالیکه کار از کار ِ تمرکز روی لغات گذشته، مشغول تماشای زوجِ تازهوارد میشوم. با سفارشِ آقا دو عدد شاخ کوچک روی سرم سبز میشود:

«دوتا کاپوچینو بدون کف بدید لطفا!»

کاپوچینو بدون کف؟؟ باریستا که با من مختصر دوستیای دارد، چشمان گردشدهاش را معنادار به چشمانم میدوزد. ثانیهای صبر میکند تا از آنجا که حق همیشه با مشتریست، خودش را کنترل کرده و پاسخی مودبانه به آقا بدهد: «کاپوچینو باید فوم داشته باشه، میخواید بهجاش براتون لاته بزنم که فوم نازکتری داره؟»

«باشه لاتّه خوبه.»

خانم پی سفارش را میگیرد: «یه بورانی هم سفارش بده»

اول فکر میکنم منظورش واقعا بورانیست. مثلا ماست و اسفناج. تعجب میکنم که اینجا مگر بورانی هم دارد؟! بعد میشنوم: «نه، رد ولوِل بگیر. اون کیک قرمزه.» و این وقت تازه دوزاریم میافتد که ای داد و بیداد که مقصود «برَونی» (brownie) و رد ولوت (red velvet) بوده.

مهران مدیری در مرد هزار چهره میگفت: پول برق را باید بدهیم، پول آب جدا!

از ذهنم میگذرد که تا دم کشیدنِ فرهنگ قهوه در کشور انگار هنوز راه زیادی باقیست. بهیاد گفتوگویی با یک دوست باریستا در اسکاتلند میافتم که از سفارشهای نامتعارف مردم برایم میگفت و تصمیم میگیرم این یادداشت را بنویسم.

خوانندگان عزیزِ آیکافی، اگر مایلید باکلاستر باشید لطفا هرگز این چند کار را انجام ندهید:

١ – کاپوچینو بیفوم سفارش ندهید. برای قهوهای بر پایه اسپرسو و شیر با فوم کم، لاته وجود دارد!

٢ – اسپرسو را بیرونبر سفارش ندهید! نوشیدن اسپرسو دقیقهای بیشتر طول نمیکِشد و قول میدهم نرسیده به درِ کافیشاپ تمام شده و مجبورید لیوان کاغذیش را دور بیاندازید. پس همان یک دقیقه را به اسپرسویی در فنجان چینی یا شیشهای یا سرامیکی اختصاص داده و از لحظه لذت ببرید. بهقول ایتالیاییها: carpe diem یا دم را غنیمت شمار!

٣ – آمریکانو یا لاته را در ماگ یا فنجان استاندارد خود کافه سفارش بدهید و نه در ماگ و فنجانی بزرگتر. چون نتیجه تنها شیر یا آب بیشتر در قهوهتان خواهد بود و طبیعتا قهوهای بیمزه.

۴ – قهوههای بر پایهی شیر نباید لبدوز و لبسوز باشند. حتا چای را هم نباید با دمای ١٠٠ درجه دم کرد، چه رسد به قهوه. میتوانید لاته را کمی داغتر سفارش دهید، اما خیلی خیلی داغ نه. طعم شیر در دمای بالا تغییر میکند و نامطبوع میشود.

۵ – تعداد شاتهای اسپرسو در لاته یا کاپوچینو یا فلتوایت را معمولا سایز فنجان یا ماگ تعیین میکند. بهتر است آن را به عهده و سلیقه خود باریستا بگذارید. حالا نهایتا هم اگر دابل شات در فنجانی کوچک خواستید مانعی ندارد، اما تمنا دارم درخواست سه شات در یک فنجان یا ماگ نکنید!

یک توصیه اضافی هم برای دوستانی که خارج از ایران قهوه سفارش میدهند:

در کافههای فرنگ معمولا شیرهای کوچکی برای اضافه کردن به چای یا قهوه در کنار شکر و دستمال و … روی پیشخوان در اختیار مشتریان قرار دارد. در تابستان سفارش اسپرسو روی یخ هم سفارش شایعیست. فقط لطفا اگر اسپرسو روی یخ سفارش میدهید درخواستِ لیوان بزرگ نکنید؛ چون همه متوجه هستند که با ریختن سه چهار عدد از آن شیرها روی اسپرسو و یخ، چیزی شبیه آیس لاته درست میشود که قیمتش بیش از دو برابر اسپرسوست.

در پایان از اینکه – حالا به هر شیوهای – قهوه مینوشید از شما سپاسگزارم.

از قدیم گفتهاند: اگر مشکلی با قهوه حل نشود، حتما مشکلی جدیست.

پینوشت:

با خیال راحت و به سلیقه شخصی لاته یا کاپوچینوتان را با قاشق هم زده یا نزده نوش جان کنید. توصیهی خاصی برای هم زدن یا نزدن آنها وجود ندارد.

از همین نویسنده بخوانید: